عرفان شقایق

 

 

 

 

ای سیه مست ترین خنده که شور انگیزی

 

باش تا صبح قیامت ز میان برخیزی

 

 

 

از شیار شب یلدا نتوان کرد عبور

 

مگر از ماه چراغی به جبین آویزی

 

 

 

شوق صد قافله مجنون یله در سینه ی توست

 

تو مگر بارقه ای از شب رستاخیزی

 

 

 

حجم دریا عطش پنجره را می خند د

 

خوش به حال تو که از آینه ها لبریزی

 

 

 

سهم ما از هوس خاک خزان بود خزان

 

بی که پوشد غزلم پیرهن پاییزی

 

 

 

چشم خونریز تو غارتگر دین و دل ماست

 

مگر ای ماه تو از طایفه ی چنگیزی

 

 

 

حیف و صد حیف هجوم ملخ بی دینی

 

خاک ما را ندهد فرصت حاصلخیزی

 

 

 

خون دل خورده وعکس تو کشیدیم دریغ

 

کودک بخت ندارد سر رنگ آمیزی

 

 

 

تو به اندازه ی عر فان شقا یق  نابی

 

گر چه اندازه ی یک میکده ناپرهیزی

 

 

 

 

بهرامی - 68

 

 

 

 

نوشته شده در چهارشنبه نهم مرداد 1387ساعت 17:0 توسط محمدبهرامی اصل| |