کـــــــبوترحــــرم بود نگاه پارســـــایت

چرا نمانده ای دوست به جاده رد پایت

کجاست آسمانت که بال و پر گشاید

پرنـــده ی حضورم همیشه در هوایت

تو ای سکوت جاری میان تار و پــودم

کجاست ابتدایت ، کجاست انتـــهایت

چه ساده و صمیمی گذشتی از کنارم

تو از کـــدام ایلی کجاست روســـتایت

گریز از این حوالی مساوی صعود است

هلا غــــــریبه زین کن ســـمند بادپایت

تو مثل حس ششم دراین جهان غریبی

خیال اگر چه رفته است هماره پا بپایت

پلنگ زخمی غم دوباره در کمین است

بیا بــبر دلم را به ســــمت ناکــــجایت

بهرامی - تبریز ۱۳/۶/۷۴