بی تو ابری شده هوای دلم
کلیه شعر های این سایت سروده ی خودم بوده و استفاده از آنها فقط در صورت ذکر ماخذ مجاز می باشد.
تقدیم به ساحت حضرت استاد شهریار بزرگ سخنسرای ایران زمین به بهانه ی نمایش سریال شهریار ساخته ی کارگردان هنرمند و گرانقدر کمال تبریزی کوله ی نورانی سفر شکست مرد و فرو ریخت در حصار خودش و قطره قطره چکید از نگاه یار خودش تمام پنجره ها سمت او غزل خواندند و مرد شد غزلی بر لب تبا ر خودش شبی که عشق به تاراج هستیش دل بست شکسته بود دل مرد زیر بار خودش دریچه ی دگری سوی آسمان وا کرد نشسته بود اگر چند در کنار خودش بنام نامی عشق آنچنان ز درس گریخت که عشق را مثلی شد به روزگار خودش اگر چه خاک در آغوش خود کشید اورا دوباره زاده شد ازشعر ماندگار خودش شبی که کوله ی نورانی سفر می بست خلاصه شد همه ی مرد در سه تار خودش محمد بهرامی اصل - تبریز حس ششم کـــــــبوترحــــرم بود نگاه پارســـــایت چرا نمانده ای دوست به جاده رد پایت کجاست آسمانت که بال و پر گشاید پرنـــده ی حضورم همیشه در هوایت تو ای سکوت جاری میان تار و پــودم کجاست ابتدایت ، کجاست انتـــهایت چه ساده و صمیمی گذشتی از کنارم تو از کـــدام ایلی کجاست روســـتایت گریز از این حوالی مساوی صعود است هلا غــــــریبه زین کن ســـمند بادپایت تو مثل حس ششم دراین جهان غریبی خیال اگر چه رفته است هماره پا بپایت پلنگ زخمی غم دوباره در کمین است بیا بــبر دلم را به ســــمت ناکــــجایت بهرامی - تبریز ۱۳/۶/۷۴
دیوار چین آئینه ی حیرت است این ، یا عکس دیوار چین است ؟ این دفتر خاطرات است ، یا اینکه چین جبین است ؟ از کودکی تا جوانی ، یک کوچه ره بود و طی شد معنای بودن ندارد ، گر زندگانی همین است هرجا که رو می کند دل ، چاه است و بن بست و دیوار کس نیست با او بگویم ، آئین مردی نه این است نقبی بزن از جوانی ، تاعشق ای زندگانی بیروح وسرد است و خاموش ، دستی که در آستین است کولی کفم دید و گفتا ، صد سال دیگر بپائی آیا دروغی چنین تلخ ، شایسته ی آفرین است؟ دستم بدامانت ای عشق ، خیز و چراغی بیفروز آنکس که زد حلقه بر در، شاید که روح الامین است شب بود و در کوچه مهتاب ، دنبال خورشید می گشت این اولین شعر من بود ، آری حکایت چنین است محمد بهرامی اصل - 1370 نافله وقتی برای نافله حالی نمانده است دل مرده است و جای سوالی نمانده است از انقراض ما دو سه نسلی گذشته است حتی برای گریه مجالی نمانده است چون پر گشایم از قفس حجم زرد خویش؟ پروازرا - نه شوق - که بالی نمانده است از هر چه جز خیال تهی بودم ودریغ در کوله بار ذهن خیالی نمانده است من گشته ام تمامی این کوچه باغ را حتی برای تکیه نهالی نمانده است
لحظه نورانی میعاد آویخته ام در گذر باد دلم را شاید ببرد تا عطش آباد دلم را بگشایم از این مویه دری سوی تبسم بگذارد اگر غم دمی آزاد دلم را می سوزم از این درد که بی دردم ودردا کس نیست بپرسد که چه افتاد دلم را تا مهر جنون خورده به پیشانی اشکم یک لحظه ندیده است کسی شاد دلم را بر بال دعا باد صبا می برد امشب تا لحظه ی نورانی میعاد دلم را
یک نیستان ناله در من مرده است برگ زردم ژاله در من مرده است آه ای یاران دلم را مشکنید خرمنی آلاله در من مرده است روستائی بودم و شهرم فریفت عشق چندین ساله در من مرده است مرتع متروک یک آبادی ام گله ای بزغاله در من مرده است درد بی دردی مرا آزرده است یک نیستان ناله در من مرده است
کاناپه ی امید برای حاج جعفر عزیزم که حضور سبزش تا خدا امتداد یافت جهان با بالی که توئی پرواز را دل بسته است پرواز کبوتری است که از چشم های تو می چکد چشم های تو کلید تمام رویا های نیامده ی عالم است و نیامده های عالم دیدار تو را آمده اند اما دریغ که تو به عالم نیامده ها شتافته ای وفرشتگان موعود امتداد تورا تا خلوت حضورتبسم خدا پرواز کرده اند تو با نیامده های عالم پیوسته ای که سالی گذشت ونیامدی برخیز که آمده ایم بر کاناپه ی امید کنار تو بنشینیم بنشین و سخن بگوی تا زلال کلام حکمت آمیز تو را نوش کنیم برخیز و دگمه فلاکس را بفشار وچائی گرم مهربانی را با بیان دلچسب خویش تعارف کن تا خستگی راه را به باد فراموشی بسپاریم برخیز که در ودیوار خانه - هنوز که هنوز است- بوی تو را دارد و پنجره ها به انتظار آمدنت - لحظه ای هم که شده پلک بر هم نسا ئیده اند برخیز تا زمستان بی تو بودن برخیزد بنشین تا بهار با تو بودن کنارمان اطراق کند. بهرامی -۱۱/۹/۷۸
دختر دم بخت دست هایت را باد برده است ودلت را پیش رباخواری گرو گذاشته ای تا نان بخری بتازگی بختت گل کرده وبرای کلیه ات مشتری پولداری پیدا شده است راستی دختر دم بخت هم که داری چه فرصتی بهتر ازاین همه ی سکه های اشکت را خرج کرده ای ودیگرنمی توانی با باران اشک خالی شوی ساختمان وجودت درهم ریخته است بی آنکه بدانی مرگ برای تو نعمتی عظیم است نمی میری تا مایه ی عبرت دیگران شوی اما افسوس که بشر عبرت پذیر نیست. بهرامی – 4/1/86 اکس فکر می کنی که خیلی بزرگی اما نیستی قلبت را به شلوارت وصله زده ای تادرغیاب احساس - راحت و بی دغدغه – زندگی کنی راه بندان توهم ازدهام را ازخود بی خودشده ای ماشین ها پشت سر هم ایستاده اند چرخ میزنی میرقصی شلنگ می اندازی شکلک در می آوری روی دست هایت راه می روی گارد می گیری به دور و برت میپری ومردم به تماشای تکنوی تو صف کشیده اند حقاکه اکس کارگرافتاده است. بهرامی- 3/1/86
سکه ی ستاره وصله ی ماه را بر پیراهن مشکی آسمان می دوزد شب این گدای سمج دوره گرد که شب عید هی سکه ی ستاره جمع می کند سکوت سیال شب چتر آرامش خودرا بر سرجهان خسته از سگدوهای روزمره می گسترد وتو بزبان تلخ قهوه با من سخن می گوئی وناگهان حرف های تو فانوس خیال مرا خاموش می کند. بهرامی – 2/1/۸۶ آواز پاره های زندگی 1 - شب در سکوت سایه ی مهتاب تصویر سبز رویش فریاد زندگی است. 2- آواز در امتداد شب آبستن بیداری است باید خواب را جواب کرد. 3 – ماهی به هوای کرم اسیر قلاب ومن به هوای ماهی اسیر زندگی ماهی وقلاب من و زندگی چه تناسب دردناکی. 4 - خیا ل سوار بر وهم به سوی هیچستان ومن سوار بر خیا ل به سوی وهم چه اسارت بزرگی بهرامی – 22 شهریور 71 نسیم عشوه ی لیلی وصدها پرده از من تا خدا اما نه اینسان تلخ که بود آغاز من یعنی که از شب تا به شیطان تلخ وآن رنگین کمان شوق با باران عشق آمد وعشق آخرزمینی شد که شدچون روح عصیان تلخ خدا آغاز یک پایان خوش را خلق کرد انسان وشیطان تا تجلی کرد شد تقدیر انسان تلخ رقم زد تا خدا نقش جنون را آسمان لرزید عدالت تا فرود آمد خدا شد عین کفران تلخ تجلیگاه عشرت یک قد آدم بلند افتاد نمی شد ورنه پیوند جنون با جان وجانان تلخ محمد آخرین سرلوحه ی مکتوب عرفان بود که شد همچون خدای خویشتن در کام سفیان تلخ خدا را وامدار غیرت گردنکش خویشم که گاهی میشودچون مویه در شام غریبان تلخ چوامواج خروشان بهر دیدارت بپا خیزم که عمری زیستم بی تو دراین آباد ویران تلخ نسیم عشوه ی لیلی کند مدهوش مجنون را خوش است آغاز عشق اما بود همواره پایان تلخ بهرامی – 3/9/78 در من کسی مرده است یاران مرا بکاوید. کسی در من است که هر شب مرا تکفیر می کند. کسی درمن خویش را می نگرد وبعد آئینه را می شکند. در من کسی داد میزند آهای شاعر بجنب دیرشد. کسی در من تقلا می کند تا از تکرارها برهد اما افسوس کتاب ها دست و پایش را بسته اند. بهرامی-۸/۶/۷۱ نیروانا آری نیروانا وجود دارد اوست که گوسفندان ترا به مراتع سرسبزهی می کند کودکت را برای خواب در گهواره می گذارد و آخرین بیت شعر ترا می سراید. جبران خلیل جبران نیروانا الهه عشق ومحبت هندوان است که به او عشق می ورزند و دوستش دارند. محمد بهرامی اصل نیروانای خوبم سلام از اینکه محبت کرده و قدم به عالم تخیلات من نهاده ای از تو ممنونم دو سال لی لا عالم خیال مرا پر کرد و حال تو . امیدوارم آنچنان کمکم کنی تا منظومه ای که برای شما خواهم سرود جذاب تر وپرمحتوی تر از منظومه ی لی لا باشد. قربان تو محمد 29/2/84 نیروانای عزیزم سلام 1 حال خوب تندرستی حاصل زندگی جاری وعشق در حال جوشش برقرارباد کاخ بلند محبت تو در کشور وسیع دل خرابه ی من پایدار باد یاد تو در بسیط خاطرات تنهائی من در کوران بی کسی و شیدائی بیدلی و رسوائی 2 نیروانا جان صبح است ومن همراه با خورشید طلوع کرده ام ولی تو در خواب نازی برخاسته ام تا به سمت چشمان نازآلود تو دو رکعت نماز نیاز بخوانم برخاسته ام تا دست به دعا بگشایم و بگویم الهی میان عاشق و معشوق وصال مباد که وصال عاشق و معشوق مرگ عشق را رقم خواهد زد ومرگ عشق پایان عاشق است در امتداد رسیدن به معشوقی تمام شده. 3 نیروانای عزیزم می گویند که مرگ حق است ولی مرگ عشق که حق نیست بگذار عا شقا نه بگویم وصال آتشکده دل را خاموش می کند وعاشق را موش وحال از توممنونم که آمدی وآتشکده خاموش دل مرا با آتش عشق خویش روشن کردی ازتو ممنونم که یخ های وجود مرا ذوب کردی ازتو ممنونم که روح عشقی تازه را درکالبد من دمیدی تادوباره شاعرباشم دوباره بسرایم وجریان سیال شعر خویش را دررگهای عشق به تماشا بنشینم دوباره آتش بگیرم شعله ورشوم وبسوزم تاخاکسترم را دست نسیم دراقصی نقاط - هر آنجا که عشق- بپراکند 4 نیروانای عزیزم ای محبوبه ی سالهای رهایش و گشایش درانجماداذهان مشوش نسل ازدست رفته نسل های امروزی چنان عشق را رسوا کرده اند که سخن گفتن از عشق برای من که متولد دهه ی عشق ودوستی وصداقت وراستی ام مشکل می نماید عشق علف خرس شده است وعاشق خروس بی محل ومعشوق رو.... اما مرا باآنان که عشق را به ابتذال کشیده اند چکار مرا با آنان که عشق را وسیله ی هوسرانی قرار داده اند چکار من شاعرم باید عشق بورزم باید عاشق باشم عاشقانه زندگی کنم وعاشقانه بمیرم.
۵ محبوب من نیروانای خوبم زلال نگاه رمزآلود تو تعبیرتمام خواب های نیامده ی عالم است در راستای تفسیرعشق وجنون برگستره ی جهان شیدائی ودست های تو بادبان بر افراشته ی کشتی دوستی است که تلاطم امواج خروشان دریا را فرومی نشاند وآرامش را در خلیج عشق رقم میزند. نیروانای عزیزم یادت هست که من گفتم: شهریور ماه دلباختگی است وتو گفتی: اما من مهر ماه را دوست دارم وهیچ فکر نکردیم که میان شهریور و مهر فاصله ای نیست پس بین من وتو فاصله چه معنی دارد. ۶ نیروانا جان چندین سال نوری است که منتظر آمدن توام اما تو نیامده ای بگذار نامه ای برایت بنویسم تا شاید محبت در وجود توبجوشد و بیائی بسم ا..الرحمن الرحیم نیروانای نازنینم سلام پس از عرض سلامی از روی شوریدگی و شیدائی امیدوارم صحیح و سالم بوده باشی ووجود نازنینت از گزند بلیات روزگار مصون بوده باشد باری اگر از حال این بنده ی شرمنده خواستی جویا شوی از نسیم صبحگاهان می توانی سراغ مرا بگیری نیروانا جان الان که دارم این نامه را می نویسم استاد ارجمند موسیقی و آواز جناب شهرام ناظری این رباعی را میخوانند که : دل درغم عشق مبتلا خواهم کرد جان را سپر تیر بلا خواهم کرد عمری که نه درعشق تو بگذاشته ام امروز بخون دل قضا خواهم کرد ومن قطرات اشک خویش رابرآستان مقدس تو فرو می بارم تا شستشوی دل خویش را دستی ازآستین بیرون آورده باشم 7 بگذریم نیروانا جان گفتم که سراغ مرا می توانی از نسیم صبحگاهان بگیری واگر دلتنگ لحظه های عاشقی شدی مرا بخاطر بیاور وبدان که من در تمام لحظه های دلتنگی تو حضوردارم نیروانا جان پاکی و پاکیزگی را از یاد مبر که جز پاکی و پاکیزگی هر چه بکاریم شرمندگی درو خواهیم کرد . نیروانا هرگز خدارا از یاد مبر وجز خدا به کسی توکل مکن که تکیه به غیر خدا انسان را ذلیل و خوار می کند 8 نیروانا جان پرندگان مهاجر را گاهگاهی در آسمان نظاره کن وبدان که ما نیز روزی چونان پرندگان مهاجر به سمت وسویی ناشناخته پرواز خواهیم کرد . نیروانای خوبم گاهی چونان شریعتی بزرگ احساس می کنم که دوست داشتن از عشق برتر است که دوست داشتن از روی شناخت وآگاهی است و عشق در این برهوت بی صداقتی و ریا کاری از روی هوا وهوس محبوبه ی عزیزلحظه های بی دریغ تخیل و تنهائی من از اینکه مصدع اوقات شریفت شدم عذر می خواهم جاودان باد نام تو بر گستره ی خاطرات دلتنگی و تنهائی من اردیبهشت 84 قربانت محمد قطار شبنم هر لحظه ی عمر با غمی می گـــذرد وز دیده قطــــار شبنمی می گـــــذرد هش دار جهان پل است و تو رهگذری دریاب که هرلحظه دمی می گــــــذرد تک و پاتک روزی که دلم برای تو لک زده بــــــود چشم سیهت به قلب من تک زده بود آن روز که رو به ســـــــــوی تو آوردم عشقت به من غمـــزده پاتک زده بود شعر ناب من عاشقـــم التهـــــاب را می خوانم چون موج حدیث آب را می خوانــــــم چندی است که تکرار دلم را زده است هر چند که شـــــعر ناب را می خوانم هنگام که شاملوی عزیز را دست اجل بجهان دیگر کوج داد سروده شده است . بامداد آمد و بامدادش حجمی ازبیکران را رقم زد بامداد آمد و انتقادش نقد شعر زمان را رقم زد بامداد آمد و خنده زد صبح بر رخ شعر نو در شبی سرد بامداد آمد و امتدادش شعر ناب زمان را رقم زد ساکت و سر بجیب و ملول از هرچه نامش هیاهوست میزیست آنکه با مرگ در کنج عزلت مرگ یک کهکشان را رقم زد بامداد آمد و خانه زادان بهر تکفیر او صف کشیدند بامداد آمد وشعر نابش انقلاب زبان را رقم زد شاملو آنکه شعر سپیدش شرق و غرب جهان درنوردید آمد و عطر ناب حضورش صورتی از فغان را رقم زد بامداد آمد و دشنه در دیس آیدا در آینه شد پدیدار بامداد آمد وبامدادان رقص رنگین کمان را رقم زد شاملو آمد و از هوای تازه و آینه رازها گفت گرچه با قلبی آکنده از درد مرگ یک قهرمان رارقم زد گفت از مرگ هرگز هراسی در وجودم نگشته است حادث آنکه با وا ژه های زمینی دفتر آسمان رارقم زد محمد بهرامی اصل حل میکنم امشب همه ی مسئله ها را شایــــد بهم آرم سراین فاصــــله ها را بی فاصله با من سخنی گفتی و گفتم معیار همین است اگر حوصله هــــــا را باری سخنی گوی که با ناخن تدبیـــــر یکباره کند عقده گشائی گــــــله ها را نارانده سخن بر لب خود رفتی و یکروز دیدم که نهادی بره من تله هـــــــا را تو فاصله اندیش و من از فاصله دلتنگ آخر چه کسی حل کند این مسئله ها را بهرامی ـ شهریور۷۴
مهتابی خیس ماه غرق رویا بودم که باد هرزه گرد زلف بنفشه را تاب داد وتلواسه ی ماسه وموج خواب ماهیان ساحل نشین را برآشفت آنگاه ماهی زیبائی به هیات پری دریائی از دریابیرون آمد وسوار بر موجهای بلندرفت و در دور دستها ناپدید شد بی که ازخواب پریده باشم خواب من پرشد از برف شادی وستاره های کاغذی وصدف هایی که با خیال پرواز پهنه ی آسمان را تسخیر کرده بودند مادرم پیش پای آسمان پرنده های روسری ابی خود را پرواز داد وخواهرم ستاره های پیراهنش را به شبی تاریک که سر کوچه مان دست به گدایی گشوده بود هدیه داد وسیمین که همه ی وجودم باشد آسمان را یکجا در طاقچه گذاشت تا در فرصتی مناسب ستاره های اشکش را بردامن آن بدوزد ومن ماه را که به حوض افتاده وخیس شده بود ازشاخه ی درخت سیب آویختم تا خشک شود ومهتابی خیس ماه همه ی حیاط را روشن کرد . بهرامی – تبریز 2/1/ 86 پاورچین پاورچین از سراسیمه ی رویای پرچین تا خیابان خلوت دل می آیی شور شیدائی در سینه سودای آواز در سر بشکوه تر از همیشه استقبالت را انبوهی از کبوتران نامه بر بال می گشایند باران کبوتر می بارد و نامه ها پهنه ی پرواز را تسخیر می کنند اندوه واژه های ابری را عشق تا کوچه پس کوچه های ابدیت تا زلال ژرفای شعر امتدادمی دهد و تو تا همیشه ی ایام در خاطرم اطراق می کنی. بهرامی - ۳۱/۶/۷۶
ناماز آی گون دایان چئخما دایان دایان سن نه قدر نامازی قضا قئلم من
خشکسالی پشت چپرها آنسوی شالی گم شد دلم در دشتی خیالی یک آسمان ابر٫دریایی از گل جائی ندیدم جز روی قالی ای اشک رحمی٫ای آه دستی ترسم بمیرم٫در خشکسالی بر پلکانی از رویای شعله ور ایستاده ای و باد گیسوانت را درکرت آسمان کاشته است سیب سرخ گونه هایت بر چار سمت جهان می وزد در دستی خورشید در دستی ماه می رقصد تصویرت در ذهن گیاه و جهان خلاصه می شود در یک آه عاصی ـ ۱۷/۷/۷۶ یاخاما گول ساچــان یوخ کومه کیم وارِ؟هاچان٫یوخ داده یئتیش اباالفضــــــل موشگولوم وار آچـان یوخ بهرامی - ۲۵/۱/۸۷
برای صالح عزیز از ناگهان های زود هنگام شعر سرک کشیدی ویک سرو گردن بالا تر ازهمگنان ایستادی نجابت تو انکار ناپذیر تر از آن است که اصالت اسبان وحشی بی بدیل را در دیرهنگام رام شدن تداعی کند وانگار که انکار به ساحت خیال تو سر نسائیده است امید که فریب نام و نان واقبال مردمان بایکوت پرنده خیال تورا رقم نزند. بهرامی-تبریز ۹/۲/۸۷
تصویر دریا را با دست اشک می کشم امشب بردیده ای به وسعت آغوش آفتاب با رنگ آبی با رنگ سبز با رنگ دوستی با رنگ زندگی با رنگ شور و شوق با رنگ التهاب صدای غروب درد و موجهای خفته به بالین بی کسی و عشق را سوار بر کشتی شکسته ی بی بادبان خواب در دوردست دور آنجا که دست حادثه هرگز نمی رسد. و زمین حامل باری است که بر دوش من است دل من هــودج سحر است جنون میــــــــــــــداند کوله ام دار و نداری است که بر دوش من است آی یاران ســــــیه کاسه عذابم ندهـــــــــــــــید مهرتان مهره ی ماری است که بر دوش من است ابـــــــــرها تشنه ی یک جرعه کویرنـــــــد اینجا و زمان خط غباری است که بر دوش من است چشم این پنجره تنگ است خدایا چه کنـــــــم و جهان نغمه ی تاری است که بر دوش من است زندگی شیهه ی اسبی است که از جاده گذشت باد هم یکه سواری است که بر دوش من است ماه آن نان مجازی است که سهم فقراست مهر هم آینه داری است که بردوش من است ای شمایان همه خامـــــــــــوش عزاتان بادا حرف حق چوبه داری است که بر دوش من است
سفری بایدکرد تافراسوی افقهای مه آلوده ی وهم بالهایم را از چنگ سکون می چینم و دلم را از کندوی قفسگون درنگ سمت پرواز فرا می خوانم هستی ام را شکی درحصار شبحی نامیمون به عزاداری آئینه فرا می خواند و در این شهر غریب ناکسی پنجره را می بندد و هیولای فریب در پس کوچه شب می خندد رنگ آبی اینجا بوی عصیان دارد و در این ناموزون آبادی قرمز و سبز و سفید با سیه همدستند سفری - تا فراسوی زمان - باید کرد سفری باید کرد تا فراسوی افقهای مه آلوده ی وهم .
راهکارعشق
می آید و گم می شود در بادها ی تلخ
مردی که دارد در گلو فریاد های تلخ
جغرافیای شعرما آئینه ی فقر است
تاریخ چیزی نیست جز بیدادهای تلخ
ما راهکارعشق را هرگز نفهمیدیم
شیرین ما دارد سر فریادهای تلخ
منت پذیر ساحت آئینه و آبیم
گو دل نمی بندیم برامدادهای تلخ
ماهمچومجنون شورشیدائی بسرداریم
دلخسته ایم از این همه ارشادهای تلخ
ویران نشین لکنت اندیشه ی خویشیم
ما را کدر می سازد این آبادهای تلخ
مستضعفان از واژه ی بنیاد بیزارند
بگذار بگریزیم ازاین بنیادهای تلخ
محمد بهرامی اصل
2/3/72
| Design By : Night Skin |
LinkDump
